Dit kan niet waar zijn…

Wiert Wiertsema

Dit kan niet waar zijn…   

Goed omgaan met openbaar groen is nog steeds moeilijk in Hengelo. Deze week was ik met leo Jansen bij bewoners van de Else Mauhsstraat in de Hasseler Es. Wie denkt dat de gemeente Hengelo er is voor zijn burgers, krijgt hier een stevige opfrisser.

Dertig jaar geleden is een geluidswal aangelegd tussen de Noordelijke Esweg en de woningen aan de Else Mauhsstraat. Achter die wal zijn rustige en paradijselijke tuinen ontstaan. Een heerlijke plek. “Die tuinen moeten weg” vindt het college van B&W, want het college wil achter de woningen een doodlopend voetpad aanleggen. Vanaf de Esweg, dwars door de achtertuinen. Het is een kwestie van tijd tot de bulldozer komt die alle tuinen wegschuift.  

Geen enkele bewoner wil dat doodlopende voetpad. Het loopt ook van niks naar nergens. De gemeente weet dit, maar zegt dat het pad nodig is voor onderhoud van de geluidswal. Dat houdt in:  1x per 4 jaar takken snoeien en zorgen voor de afvoer van het snoeihout. Meer is het niet. De afgelopen 30 jaar heeft de gemeente aan onderhoud niets gedaan. Dat deden de bewoners zelf. Nu wil de gemeente het onderhoud overnemen. Een voetpad is daarvoor echter niet nodig. Het onderhoud kan makkelijk vanaf de straatkant worden uitgevoerd. Om het voetpad toch aan te leggen worden “Arbo-technische” (zeg maar bureaucratische) redenen aangevoerd: werknemers zouden  niet over een zandwal  mogen lopen!

Met dit besluit gaat de gemeente het woongenot van 9 huisgezinnen vernietigen. Dit kan niet waar zijn, denkt de argeloze buitenstaander. Wat is er aan de hand?

Steen des aanstoots is dat de bewoners aan de Else Mauhsstraat een stukje verloren land in gebruik hebben genomen. Het ligt ingeklemd tussen hun tuin en de geluidswal. Het strookje is van de gemeente. Alleen bewoners kunnen er komen en moeten dus ook zorgen voor het onderhoud. De gemeente wil het strookje terug. “Dit gebruik is illegaal” roept de gemeente Hengelo, ofschoon sommige bewoners wel degelijk een gebruiksovereenkomst hebben. Maar voor de gemeente maakt het allemaal niet uit.  Met “illegaal” bedoelen ze: zelf onderhoud doen mag niet, planten neerzetten is verboden, tegeltjes leggen is een schande en een prieeltje bouwen is ronduit verwerpelijk. Over het strookje dat door de bewoners wordt onderhouden en dat in het verlengde ligt van hun tuin, komt nu een onnodig voetpad. Gevolg: prachtige tuinen verdwijnen (weg woongenot) en de achterkanten liggen open (weg veiligheidsgevoel). Ik zeg het maar recht voor zijn raap: B&W laden de verdenking op zich dat de aanleg van dit voetpad een rotsmoes is om de bewoners van de grond af te krijgen. Daar heeft men gemeente veel geld voor over. “Die grond is van ons” zeggen de mensen op het gemeentehuis in soortgelijke gevallen. Soms gaan burgers inderdaad te ver, al is de formulering onsympathiek, want de grond is van alle burgers van de stad. Teruggave is terecht als het publieke belang gediend is met de beschikbaarheid van de grond voor alle burgers. In de Else Mauhsstraat is geen publiek belang. Dat wordt slechts geconstrueerd in een zeer zwak onderbouwd besluit van B&W dat volstaat met storende fouten. De gemeente kan ook alles bij het oude laten. Dat bespaart veel geld en het groen wordt keurig onderhouden. Dat kan zelfs in gebruikersovereenkomsten worden vastgelegd. Waarom dan toch deze gemeentelijke ingreep? Te vrezen valt dat de Mauhsstraat slachtoffer is van de prestigestrijd die het gemeentebestuur voert met zijn bewoners in de Hasseler Es en waarin het gemeentebestuur zich dreigt te verstrikken. Maatstaven van redelijkheid en billijkheid gelden niet meer. Oplossingsgerichte gesprekken blijken onmogelijk. Het is aan gemeentekant een mentale kwestie geworden. Hoe lang gaat deze treurigheid nog door?